Izabella Zatorska

Jean Fabre (1904–1975) – francuski romanista i polonista, historyk literatury i historyk. Uczył się w Albi i Tuluzie, ukończył École normale supérieure w Paryżu. W latach 1928–1939 pracował w Instytucie Francuskim w Warszawie i prowadził wykłady na Uniwersytecie Warszawskim, od 1929 r. jako docent, następnie profesor. Po wybuchu wojny powrócił do Francji, pracował m.in. na Uniwersytecie Strasburskim. Od 1952 r. do przejścia na emeryturę w 1969 r. był profesorem na Sorbonie. Wykładał na uniwersytetach w USA, był członkiem Polskiej Akademii Nauk, doktorem honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Université Libre de Bruxelles. Kawaler Legii Honorowej i Komandor Orderu Polonia Restituta.

Zajmował się przede wszystkim literaturą XVIII wieku. Pozycję w świecie badaczy tego stulecia zawdzięczał pracy Stanislas-Auguste Poniatowski et l'Europe des Lumières: étude de cosmopolitisme (1952) przedstawionej jako doktorat na Sorbonie (wyd. pol. Stanisław August Poniatowski i Europa wieku świateł. Studium kosmopolityzmu, Warszawa 2022). Późniejsze studia ugruntowały jego pozycję wnikliwego badacza o rozległych horyzontach i doradcy młodych uczonych. W badaniach odwoływał się często do literatury polskiej, wskazując jej powiązanie ze zjawiskami europejskimi i wprowadzając ją w krąg refleksji uczonych zajmujących się oświeceniem i romantyzmem (Lumières et Romantisme. Énergie et nostalgie de Rousseau à Mickiewicz, 1963, 1980; Od oświecenia do romantyzmu. Studia i szkice z literatury i kultury polskiej, pod red. K. Kasprzyk, 1995). Utrzymywał kontakty z polskimi uczonymi, przyczyniał się w znacznym stopniu do transferu wiedzy między Francją a Polską.