INSTRUKCJE DLA AUTORÓW I RECENZENTÓW

ZASADY RECENZOWANIA 

 

1. Redakcja zwraca się o zaopiniowanie artykułów (zamówionych lub zgłoszonych do kolejnego tomu rocznika) do badaczy z kraju i z zagranicy – specjalistów najbardziej kompetentnych w dziedzinie, w której obrębie sytuuje się tom „Wieku Oświecenia” lub pojedynczy artykuł. Wśród recenzentów zewnętrznych są również uwzględniani członkowie Rady Naukowej spoza instytucji wydającej  czasopismo. Lista recenzentów zewnętrznych publikowana jest w każdym numerze czasopisma. Niezależnie od opiniowania poszczególnych artykułów każdy numer recenzowany jest jako całość przez jednego (w razie potrzeby – dwóch) opiniodawcę krajowego lub zagranicznego.
2. Na przygotowanie recenzji sporządzana jest umowa, zawierająca m.in. wymagany termin przekazania recenzji do redakcji.
3. Recenzent, podejmując się przygotowania recenzji, zaświadcza tym samym, iż nie istnieje konflikt interesów między nim a autorem ocenianej pracy lub redakcją zamawiającą.
4. Recenzja winna spełniać kryteria bezstronności, uczciwości, niezależności i obiektywności naukowej; wykonywana jest w trybie poufnym.
5. Recenzja powinna być merytoryczna, rzetelna, wnikliwa, winna zawierać ocenę wartości profesjonalnej i poznawczej recenzowanej pracy, jej samodzielność, nowatorstwo wniosków, oryginalny wkład do wiedzy o danej dziedzinie badań.
6. Treść recenzji powinna być spójna, zawierać jednoznaczną ocenę pracy oraz konkluzję precyzyjną i jasną.
7. Recenzja powinna być szczegółowa, udokumentowana, szczególnie w przypadku negatywnej oceny pracy zgłoszonej do publikacji.
8. Recenzja może zawierać ocenę warunkowo pozytywną, z precyzyjnym wskazaniem usterek i braków, które autor – w przekonaniu recenzenta – jest w stanie usunąć.
9. W przypadkach spornych redakcja może powołać dodatkowego recenzenta.

 

Opis procedury recenzji zewnętrznych tekstów zgłoszonych do publikacji w „Wieku Oświecenia”

 

Procedura recenzyjna przebiega z zachowaniem zasad poufności i ma charakter dwustronnie anonimowy. Sporządzenie recenzji powierza się specjalistom w dziedzinie, której dotyczy recenzowany tekst. Każda recenzja przygotowywana jest na opracowanym przez Redakcję formularzu (dostępnym poniżej). Autor nadsyłając tekst do Redakcji „Wieku Oświecenia”, godzi się na poddanie tekstu procedurze recenzyjnej, która przebiega w sposób następujący:

• Ocena wstępna, przy uwzględnieniu kryteriów formalnych, dokonuje Redakcja, autor zaś informowany jest o przekazaniu tekstu do recenzji bądź rezygnacji z tekstu.
• Tekst w formie anonimowej wraz z formularzem oceny przekazuje się dwóm lub więcej niż dwóm recenzentom zewnętrznym, którzy zobowiązują się, że nie wykorzystają wiedzy na temat ocenianego tekstu przed jego publikacją na łamach „Wieku Oświecenia”.
• Po otrzymaniu recenzji Redakcja podejmuje decyzję o publikacji tekstu lub jego odrzuceniu.
• Jednocześnie Redakcja zachowuje sobie prawo do zaproponowania na podstawie opinii własnych bądź recenzentów poprawek, od których realizacji przez autora uzależnia się ostateczną decyzję o publikacji.
• Po ostatecznym zatwierdzeniu do druku tekst zostaje poddany redakcji merytorycznej, językowej oraz adiustacji.

 

INFORMACJE DLA AUTORÓW

 

W związku z zaleceniami Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego uprzejmie prosimy autorów o przestrzeganie poniższych zasad.

 

Procedura dotycząca przeciwdziałania „ghostwriting” i „guest authorship”

 

1. Autor jest zobowiązany podać w przypisie informację o osobach, które miały rzeczywisty udział w powstawaniu lub współtworzeniu artykułu. Celem tego wymogu jest wykluczenie dwóch zjawisk sprzecznych z zasadami rzetelności naukowej: „ghostwriting” – gdy ktoś wniósł istotny wkład w powstanie publikacji bez ujawnienia swojego udziału jako jeden z autorów lub bez wymienienia jego roli w podziękowaniach zamieszczonych w publikacji; oraz „guest authorship” („honorary authorship”) – gdy udział autora jest znikomy lub w ogóle nie miał miejsca, a pomimo to jest autorem/współautorem publikacji.

2. Jeśli artykuł związany jest z tematem badawczym finansowanym z grantu lub innej instytucji czy stowarzyszenia, autor jest zobowiązany podać w przypisie informację o źródłach finansowania (wraz z numerem grantu), wkładzie instytucji naukowo-badawczych, stowarzyszeń naukowych i innych podmiotów.

3. Do każdego artykułu powinno być dołączone podpisane przez autora oświadczenie o oryginalności tekstu i o niewystępowaniu w odniesieniu do niego konfliktu interesów (formularz poniżej).

 

Zasady rzetelności naukowej

 

Autor zgłaszający do publikacji tekst wieloautorski ma obowiązek ujawnić wkład poszczególnych autorów w jego powstanie (z podaniem ich afiliacji oraz kontrybucji, tj. informacji kto jest autorem koncepcji, założeń, metod, protokołu itp. wykorzystywanych przy przygotowaniu tekstu).

Redakcja przypomina, że ghostwriting, guest authorship są przejawem nierzetelności naukowej i wszelkie wykryte jej przypadki będą demaskowane, włącznie z powiadomieniem odpowiednich podmiotów, takich jak instytucje zatrudniające autorów, towarzystwa naukowe, stowarzyszenia edytorów naukowych itp.

Redakcja wykorzystuje system antyplagiatowy iThenticate.

Autor zobowiązany jest przesłać także informację o źródłach finansowania publikacji, wkładzie instytucji naukowo-badawczych, stowarzyszeń i innych podmiotów finansujących badania autora. Odpowiedzialność za prawdziwość przesłanych danych ponosi autor.

 

Instrukcja dotycząca przygotowania pliku tekstowego

 

1. Objętość artykułu naukowego: objętość optymalna ok. 1 arkusza, w uzasadnionych merytorycznie przypadkach możliwe jest przekroczenie tej objętości. Prosimy o pliki tekstowe z rozszerzeniami: doc, docx lub rtf.

2. Do tekstu artykułu należy dołączyć abstrakt i słowa klucze w języku polskim, a także angielskie tłumaczenie tytułu, abstraktu oraz słów kluczowych.

3. Prosimy o podanie po nazwisku autora artykułu nazwy reprezentowanej instytucji, jej jednostki wewnętrznej oraz miejscowości, np.: Wydział Polonistyki, Uniwersytet Warszawski, Warszawa, a także tytułu naukowego lub zawodowego i adresu kontaktowego, oraz – ewentualnego wyrażenia zgody na umieszczenie ich pod nazwiskiem autora.

4. Prosimy o tłumaczenie cytatów obcojęzycznych na język polski w przypisie dolnym.

5. System cytowania ma strukturę stałą i można się z nim zapoznać w poprzednich rocznikach pisma. Prosimy krótkie cytaty opatrywać cudzysłowem, pozostałe wyodrębniać pomniejszoną czcionką, z wcięciem z lewej strony, bez kursywy.

6. Artykuł naukowy powinien być opatrzony przypisami dolnymi w formie najbliższej oxfordzkiemu systemowi cytowań (przypis zawiera podstawowy opis bibliograficzny dokumentów, a poszczególne informacje oddzielone są przecinkami). Więcej szczegółów – http://guides.is.uwa.edu.au/Oxford. Tym samym prosimy o zachowanie zgodności opisu bibliograficznego z ostatnimi numerami rocznika.

7. Niezależnie od przypisów dolnych prosimy o sporządzenie bibliografii prac cytowanych w formie najbliższej oxfordzkiemu systemowi cytowań (szczegóły zob. punkt 6).

8. Propozycje artykułów można nadsyłać na adres Sekretarza Redakcji, Maksymiliana Odrzywołka (e-mail: m.odrzywolek@student.uw.edu.pl), Redaktor Naczelnej, prof. Zofii Rejman (e-mail: zofia.rejman@gmail.com) w formie elektronicznej lub pocztą tradycyjną w dwóch egzemplarzach wydruku oraz nagrania na nośniku elektrycznym pod adresem redakcji: „Wiek Oświecenia”, Uniwersytet Warszawski, Wydział Polonistyki, pokój 51, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa.

 

Wskazówki dla autorów i tłumaczy przygotowane na podstawie Instrukcji przygotowania materiału do wydania dla Wydawnictw Uniwersytetu Warszawskiego (WUW)

Tekst zasadniczy
a. Podział na rozdziały i podrozdziały powinien być stosowany konsekwentnie z oznaczeniem numeru rozdziału (podrozdziału) i jego tytułu; powinien być zgodny z przyjętą koncepcją organizacji treści artykułu.
b. Wyróżnienia merytorycznie uzasadnione, jednolite i konsekwentnie stosowane: pogrubienia (dla oznaczenia wyróżnianych symboli, fontów, pojęć itp. w pracach językoznawczych, matematycznych i in.), kursywa (dla tytułów, definiowanych pojęć, nowych terminów), rozspacjowanie (fragmenty tekstu nie dłuższe niż jeden wiersz, nie wolno spacjować dat), kapitaliki.

Cytaty
a. Cytaty występujące w obrębie tekstu należy ujmować w cudzysłów, pisać tekstem prostym, a w przypisie podać informację o źródle. Jeżeli w ramach cytatu ujętego w cudzysłów występują fragmenty mające własny cudzysłów (cytat w cytacie), należy ten ostatni zastąpić tzw. żabkami « ».
b. Cytaty dłuższe należy wydzielić z tekstu głównego i pisać od nowego akapitu, bez cudzysłowów, mniejszym niż tekst główny stopniem pisma (Times 11), tekstem prostym. Na końcu należy zamieścić numer przypisu lub odwołanie w nawiasie okrągłym.
c. Wyrazy lub zwroty wprowadzone do cytatu należy ujmować w nawiasy kwadratowe i opatrywać informacją, od kogo pochodzi dane uzupełnienie, podaną wewnątrz nawiasu (np. inicjały autora, przyp. aut., przyp. tłum.).
d. Opuszczenie fragmentu tekstu w cytacie, rozpoczęcie cytatu od środka zdania lub urwanie cytatu przed końcem zdania należy zasygnalizować trzema kropkami w nawiasie kwadratowym […].
e. Jeżeli między dwiema częściami cytatu opuszczono fragment dłuższy niż dwie strony, należy traktować taki przypadek jako dwa odrębne cytaty, ująć w osobne cudzysłowy i opatrzyć własnymi odsyłaczami.
f. Występujące w tekście cytatu tytuły książek, dzieł sztuki, również należy wyróżnić kursywą. W przypadku wprowadzenia wyróżnień niepochodzących od autora cytowanego dzieła (czcionka półgruba, spacja, podkreślenie), należy określić ich autorstwo w nawiasie lub przypisie na stronie (np. podkreślenie moje. – A.A.).

Nazwy własne
a. Zapis nazw własnych, nazwisk, imion, nazw geograficznych itp. należy stosować wg zasad podanych w Uniwersalnym słowniku języka polskiego, t. 1-4, red. S. Dubisz, WN PWN, Warszawa 2003, Nowym słowniku poprawnej polszczyzny, red. A. Markowski, WN PWN, Warszawa 2005 i późniejsze, oraz Nowym słowniku ortograficznym, red. E. Polański, WN PWN, Warszawa 2005 i późniejsze; w wypadkach wątpliwych można zwrócić się do poradni językowej PWN http://www.słowniki.pwn.pl/poradnia.
b. W przypadku nazwisk pełne imię (nie inicjał) należy podawać w pierwszym wystąpieniu, potem samo nazwisko (bez inicjału). Wyjątek stanowią różne osoby o tym samym nazwisku – wtedy w kolejnych wystąpieniach zachowujemy inicjał imienia.

Materiał ilustracyjny
a. Ilustracje, wykresy i mapy wraz z opisami należy przygotować oddzielnie i ponumerować. Jeśli ilustracje będą przygotowane w formie elektronicznej, to nazwa pliku powinna być taka sama jak numer ilustracji w tekście. W tekście należy także oznaczyć tym numerem proponowane miejsce umieszczenia ilustracji. Podpisy pod materiał ilustracyjny mogą być umieszczone w tekście lub wszystkie razem oddzielnie.
b. Tabele mogą być umieszczone w tekście lub oddzielnie, wówczas powinny być oznaczone kolejnymi numerami, które należy wprowadzić w proponowanym miejscu umieszczenia tabeli w tekście.

Przypisy

1. Na dole strony:

a. numeracja w obrębie rozdziału lub całości pracy powinna być zgodna z przyjętą koncepcją artykułu;
b. najczęściej umieszczane na dole strony lub — jeśli zachodzi konieczność osobnego grupowania — na końcu rozdziału albo na końcu maszynopisu;
c. notka bibliograficzna wg przykładu:
J. Kowalski, Tytuł (kursywą), wyd. 2, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. xx (ew. xx–xx, xx i nast.).
J. Kowalski, Tytuł (kursywą), „Prawo i Gospodarka” 1999, nr 5, s. xx (ew. xx–xx, xx i nast.).
{UWAGA: w pracach mat., fiz., chem. oraz psych. i socjol. dopuszczalna pisownia nazwy periodyku kursywą bez cudzysłowu}
J. Kowalski, Tytuł (kursywą), [w:] Tytuł pracy zbiorowej (kursywą), red. A. Nowak, Ossolineum, Warszawa–Wrocław–Łodź –Kraków 2000, s. xx–xx.
P. Davidson, Keynes and Money, [w:] Keynes, Money and Monetarism, red. R. Hill, Macmillan, London 1989, s. xx–xx.

2.  Odwołania w tekście w systemie Autor Rok

Autor rok, np.:
(Kowalski 2000)
(Kowalski 2000, Malinowski 2000)

Autor rok: strona, np.:
(Kowalski 2000: 123, Malinowski 2000: 123–124)
(Malinowski 2000: 123, 127, 435)

Autor inicjał imienia rok: strona (jeśli więcej autorów o tym samym nazwisku w obrębie całej ksiązki), np.:
(Malinowska A. 2000: 123)

Autor, rok, rok, np.:
(Kowalski 2000, 2001)

Autor rok: strona, rok: strona, np.:
(Kowalski 2000: 123, 2001: 123–125)

Jeśli nazwisko pojawia się w zdaniu, to w odwołaniu tylko rok i strony:
Kowalski stwierdza, ………….. (2000: 123)

Redaktor rok: strona, np.:
(Cropsey, red. 1964: 234)

3. Skróty

cyt. za (Kowalski 2000, cyt. za Malinowski 2009: 123–124)
zob. także (Kowalski 2000: 123, zob. także Malinowski 2000: 123–124)
por. (por. Kowalski 2000: 123, Malinowski 2000: 123–124)
tamże – jeśli powtarza się odwołanie do tego samego autora: (tamże: 123) (nie ibidem, ibid.)

4. Zasady ogólne

a. zapis w nawiasie okrągłym
b. strony pełne (123–128; a nie 123–8)
c. lata pełne (1998–1999; a nie 1998–9)
d. półpauza (nie dywiz)

5.  Skróty i skrótowce

Wykaz skrótowców wg przykładu:

FBI – Federalne Biuro Śledcze (Federal Bureau of Investigation)
FDP – Wolna Partia Demokratyczna (Freie Demokratische Partei)
FDR – Rewolucyjny Front Demokratyczny (Frente Democratico Revolucionario)
FIS – Islamski Front Zbawienia (Front Islamique du Salut)
FNLA – Narodowy Front Wyzwolenia Angoli (Frente Nacional de Libertacao de Angola)

Bibliografia:

1. Bibliografia załącznikowa wg przykładu

Książka autorska
Kowalski J., Tytuł (kursywą), wyd. 2, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999.

Autor z redaktorem
Benardete S., Encounters & Reflections. Conversations with Seth Benardete, red. R. Burger, The University of Chicago Press, Chicago 2002.

Zbiorówka (z redaktorem)
Ancients and Moderns: Essays on the Tradition of Political Philosophy in Honor of Leo Strauss, red. J. Cropsey, Basic Books, New York 1964.

Tłumaczenie polskie
Bloom A., Umysł zamknięty. O tym, jak amerykańskie szkolnictwo wyższe zawiodło demokracje i zubożyło dusze dzisiejszych studentów, tłum. T. Bieroń, Wydawnictwo „Zysk i S-ka”, Poznań 1997.

Artykuł (rozdział itp.) w książce
Davidson P., Keynes and Money, [w:] Keynes, Money and Monetarism, red. R. Hill, Macmillan, London 1989, s. xx–xx.

Artykuł w czasopiśmie
Dannhauser W.J., Na powrót stać się naiwnym, tłum. P. Marczewski, „Przegląd Polityczny” 2007, nr 84, s. 138–143.

Internet
Butterworth Ch. Leo Strauss in His Own Write: A Scholar First and Foremost.
http://www.bsos.umd.edu/gvpt/Theory/Transcript_Butterworth.pdf; dostęp: dd.mm.rrrr.

2. Bibliografia przy przypisach w systemie Autor Rok wg przykładu

Książka autorska
Batniztky L. 2006. Leo Strauss and Emmanuel Levinas: Philosophy and the Politics of Revelation, Cambridge University Press, New York.

Autor z redaktorem
Benardete S. 2002. Encounters & Reflections. Conversations with Seth Benardete, red. R. Burger, The University of Chicago Press, Chicago.

Zbiorówka (z redaktorem)
Cropsey J., red. 1964. Ancients and Moderns: Essays on the Tradition of Political Philosophy in Honor of Leo Strauss, Basic Books, New York.

Tłumaczenie polskie
Bloom A. 1997. Umysł zamknięty. O tym, jak amerykańskie szkolnictwo wyższe zawiodło demokracje i zubożyło dusze dzisiejszych studentów, tłum. T. Bieroń, Wydawnictwo „Zysk i S-ka”, Poznań.

Artykuł (rozdział itp.) w książce
Anastaplo G. 1999. Leo Strauss at the University of Chicago, [w:] Leo Strauss, the Straussians, and the American Regime, red. K.L. Deutsch, J.A. Murley, Rowman & LittleField Publishers, Inc., Lanham, s. 3–31.

Artykuł w czasopiśmie
Dannhauser W.J. 2007. Na powrót stać się naiwnym, tłum. P. Marczewski, „Przegląd Polityczny” 2007, nr 84, s. 138–143.

Internet
Butterworth Ch. 2010. Leo Strauss in His Own Write: A Scholar First and Foremost.
http://www.bsos.umd.edu/gvpt/Theory/Transcript_Butterworth.pdf; dostęp: dd.mm.rrrr.

Zasady ogólne dotyczące bibliografii

a. W bibliografii załącznikowej porządkowanie prac tego samego autora alfabetycznie, z pominięciem przedrostków i rodzajników typu: de, von, der, die, das, a (an), the … (przy czym przyimki należy uwzględnić w ciągu alfabetycznym).
b. W bibliografii do przypisów autor rok porządkowanie kilku prac tego samego autora wg lat wydania (od najstarszej), a nie według alfabetu.
c. Nazwiska autorów powtarzamy (nie zastępujemy ich kreskiami).
d. Skróty: strona s. , numer nr, zeszyt z., tom t., red., tłum. (od nazw polskich).
e. Przy cytowaniu nazwisk rosyjskich inicjały liter rosyjskich Е, Ё, Ю, Я oddajemy: Je.; Jo.; Ju.; Ja.
f. W zapisie tytułów słowiańskich należy stosować transkrypcję (wg Słownik ortograficzny PWN pod red. E. Polańskiego); literę Ё zapisuje się jako „jo” (Fiodorow, a nie Fiedorow).
g. Niepolskie znaki literowe umieszcza się zgodnie z alfabetem polskim, tak, jakby nie było znaków diakrytycznych (Cackiewicz, Čapek, Cat).

Indeksy

1. Hasła w indeksach (osób, rzeczowym, nazw geograficznych itp.) powinny być uszeregowane alfabetycznie zgodnie z zasadami języka polskiego; porządkuje się je z pominięciem przedrostków i rodzajników typu: de, von, der, die, das, a (an), the …
2. Niepolskie znaki literowe umieszcza się zgodnie z alfabetem polskim, tak, jakby nie było znaków diakrytycznych (Cackiewicz, Čapek, Cat).
3. W indeksach zagnieżdżonych powtarzające się elementy haseł zastępuje się kreską (półpauzą), z zachowaniem odpowiedniej interpunkcji.

Materiał ilustracyjny

1. Materiał ilustracyjny należy przygotować zgodnie z instrukcją przygotowania ilustracji do publikacji Wydawnictw UW. W przypadku przekazania materiału w formie elektronicznej lub slajdów autor jest zobowiązany dostarczyć tzw. wglądówki – skany lub czytelne odbitki ksero.
2. Należy przygotować spis ilustracji, spis map oraz tabel, które powinny zawierać numer kolejny obiektu, tytuł, nazwisko autora i/lub właściciela praw autorskich, źródło pochodzenia.

Inne elementy
Do tekstu głównego należy dołączyć inne elementy przyjęte w koncepcji artykułu, np. słowniki terminów, tabele itp.

Termin złożenia artykułu
Za ostateczny termin złożenia pracy przez autora lub tłumacza uważa się datę dostarczenia ostatniego fragmentu dzieła i od tej daty obowiązują terminy oceny i kwalifikacji dzieła podane w umowie autorskiej. 

Techniczne przygotowanie artykułu

1. Objętość przygotowanego tekstu ustalana jest na podstawie liczby znaków (1 arkusz autorski liczy 40 000 znaków ze spacjami). Objętość pracy należy liczyć w następujący sposób: otwieramy zakładkę Narzędzia z listy rozwijalnej wybieramy polecenie Statystyka wyrazów przy włączonej opcji Z przypisami dolnymi i końcowymi odczytujemy liczbę znaków ze spacjami.
2. W przypadku wydruku: powinien być wykonany jednostronnie na papierze formatu A4 z zachowaniem marginesów: lewy 2 cm, prawy 3-4 cm, dolny i górny 2-2,5 cm oraz interlinii podwójnej (lub 1,5) jednakowej w całej pracy (dot. także przypisów i bibliografii).
3. Czcionka 11-12 pkt, preferowany Times New Roman lub Arial, jednakowa w całej pracy (dot. także przypisów i bibliografii), tekstu nie należy justować (powinien być dosunięty do lewego marginesu).
4. Całość tekstu, tj. części pracy oraz materiały dodatkowe, należy opatrzyć numeracją ciągłą.
5. Wersja elektroniczna tekstu powinna być zapisana w jednym z następujących formatów: MS Word, RTF lub TeX/LATeX (dla prac zmatematyzowanych).
6. Artykuł powinien być dostarczony za pośrednictwem poczty elektronicznej lub ewentualnie w formie papierowej na adres redakcji.

Instrukcja przygotowania ilustracji w wersji elektronicznej

Każda ilustracja powinna być dostarczona w osobnym pliku, nazwy plików powinny odpowiadać nazwom (numerom) ilustracji w tekście. Uwaga: ilustracje osadzone w Wordzie, czyli włożone w plik elektroniczny zawierający tekst zapisany w Wordzie nie nadają się do dalszego wykorzystania. Można je umieścić w „maszynopisie” (czyli w pliku elektronicznym zawierającym całą pracę), ale poza tym wszystkie ilustracje należy dostarczyć w osobnych plikach przygotowanych następująco:

• mapy bitowe w formatach: .tif, .psd, .eps (dopuszczalne są formaty: jpg, .gif, .bmp, ale taki zapis powoduje pogorszenie jakości ilustr.),

• rysunki wektorowe – pliki otwarte – określenie grubości linii: linie konturowe 0,2 mm, linie wykresów – 0,4 mm, linie pomocnicze 0,15 mm. Różnicowanie natężenia szarości w elementach graficznych co 15 %K, ( w przypadku wielu elementów wymagających odróżnienia) można zaczynać od białych pól po 100% K), Opisy na rysunkach nie mniejsze niż 7 pkt. typograficznych – w zależności od rodzaju fontu (dobierając wielkość fontu należy uwzględnić występowanie symboli, frakcji), teksty czarne umieszczać na tłach o max. natężeniu koloru czarnego do 25% – (teksty zapisane wtedy jako nadruk na tle), teksty w kontrze nigdy odmianą light i nie mniejsze niż 8p, typograficznych) – zalecane odmiany fontów: Medium lub Bold,

• UWAGA – punkty typograficzne – są większe o 10% od punktów komputerowych.

Adobe Ilustrator w formatach.ai, .eps
Corel Draw w formacie.cdr
Windows Meta File w formacie .wmf

Pliki zapisane w formatach .cdr i .eps z fontami zamienionymi na krzywe nie pozwalają na wprowadzanie poprawek, dlatego:

• ilustracje kolorowe powinny być zapisane w modelu CMYK lub RGB (do zamiany na CMYK – ze świadomością zmiany kolorystyki, skala RGB – bogatsze odcienie, skala CMYK – znacznie uboższa skala kolorystyczna CMYK: C – cyan, M- magenta, Y- yellow, K- blacK,

• szarości w ilustracjach powinny zawierać się w przedziale: w fotografiach kolorowych zakres świateł i cieni od 8%-90% K, natomiast czarno-białych można zastosować podobnie 8% – 90% K – musi być kontrast na ilustracji (szczególnie do druku offsetowego),

• rozdzielczość map bitowych w skali 1:1 nie powinna być mniejsza niż 300 dpi dla ilustracji wielotonalnych (inaczej siatek czyli fotografii). Ilustracje tego rodzaju mogą być skalowane +- 25% – wynika to z konieczności kadrowania ilustracji, wyjmowania elementów z obrazka, tworzenia kolumn ilustracyjnych – dlatego dobrze, jeżeli dostarczane fotografie są większe od docelowych formatów kolumny w książce,

• rozdzielczość map bitowych powinna wynosić 600 dpi dla ilustracji jednotonalnych (inaczej kresek czyli rysunków), – takie rys. powinny być wykonane, do danej książki, jednorodnie i w skali 1:1.

Uwaga dotycząca ilustracji przygotowanych w programie Corel Draw: jeśli w opisach występują indeksy, zmniejszenie powinno być zadawane ręcznie (nie powinny być zmniejszane funkcją).

FORMULARZ DLA RECENZENTÓW

OŚWIADCZENIE O ORYGINALNOŚCI AUTORSKIEJ